Waarom versnelt de tijd? Deel 1.

De versnelling van de tijd. Dat is nogal een simpel verhaal: die bestaat niet. De tijd versnelt niet. Zolang we de tijd denken gaan er 24 uur in een etmaal: dat is 1 omwenteling om de zon. En zo gaan er ook 60 minuten in een uur. De aarde draait niet sneller om de zon dan voorheen.

Toch ervaren wij met z’n allen dat de tijd sneller gaat, lijkt te gaan. De ene oorzaak is dat wij met elkaar iedere dag een dagje ouder worden.  Ik las ooit dat we in de loop der jaren een tijdversnelling ervaren omdat je ‘het al een keer hebt meegemaakt’. Daardoor heb je minder tijd nodig alle indrukken te verwerken. En lijkt het of gebeurtenissen elkaar sneller opvolgen. Dat is een verklaring die mij wel plausibel in de oren klinkt. Ik schrijf dit blog op mijn vakantieadres in Mallorca. De eerste keer dat ik het smalle Spaanse weggetje naar ons verblijf reed, met aan beide zijden stenen muurtjes zodat je  met een tegenligger altijd even moet samenspannen om elkaar tepasseren, duurde dat erg lang, naar mijn idee. “Waar kom ik terecht? Zit ik wel op de goede weg?  Nu ik er aan gewend ben blijkt het maar een kort stukje te zijn. Ik rijd het dagelijks meerdere malen.

Deze tijdversnelling is van alle tijden en is niet de versnelling die ons zo bezighoudt. Die lijkt exponentieel van aard: het gaat maar sneller en sneller. Maar als de aarde niet sneller om de zon is gaan draaien, zodat we nog maar 20 in plaats van 24 uur in een etmaal hebben, wat is dan de oorzaak van deze  ervaren tijdversnelling? Mijn suggestie: het exponentieel toenemen van ‘mogelijkheden’ op bijna elk vlak. Uit alles kan je kiezen; moet je vaak kiezen.

Voorbeeld. Laat ik maar bij deze vakantie blijven. Nog niet zoveel jaar geleden boekte je de vliegreis bij het reisbureau. Die boekte al snel KLM: Nederlands product. De wereld was klein en overzichtelijk  Nu boek je zelf ‘uiteraard’ via internet. Je kunt kiezen uit een aantal maatschappijen die op Mallorca vliegen. Ik koos voor Transavia. Ik kan kiezen uit verschillende vluchten op verschillende dagen met wisselende tijden en per dag ook met wisselende tarieven. Dan: of ik alleen handbagage wil of ook ruimbagage. Als ik ruimbagage kies kan ik kiezen voor 15 of 20 kilo (“Wat denk jij nou?”, vraag ik dan aan mijn vrouw, die ik daarmee onderbreek in haar bezigheid.  Samen achter het scherm zitten doen we allang niet meer, uit ‘tijdbesparende overwegingen’ …).  Vervolgens kan ik ook mijn stoelen al kiezen en kan ik kiezen uit ‘standaard’ of ‘meer beenruimte’. Ik las dat je bij de KLM daarna al kunt zien welke passagier de stoel naast jou heeft geboekt, met zijn of haar LinkedIn adres.  Kan je tevoren al zijn profiel lezen. Tegen het eind van dit keuzeproces mag ik nog kiezen of ik wel of niet gebruik wil maken van de sms-dienst (waarmee eventuele vertragingen worden gecommuniceerd) en kan ik aangeven of ik wel of niet een annuleringsverzekering wil afsluiten  Tenslotte kan ik ook kiezen zelf al in te checken, of niet. Helemaal tenslotte is dat niet, want er komen ook nog mogelijkheden om aansluitend een auto te huren en/of een hotel te boeken. Kiezen, kiezen, kiezen.

Nu wist ik al snel dat ik naar Mallorca wilde, maar wat als je niet weet waar naar toe je wilt gaan, dan kan je uren, nee dagen op internet doorbrengen om je op honderden, nee duizenden ideeën te brengen. De vraag is of jij door de bomen het bos dan nog ziet. Als je niet weet wat je zoekt, zal je het niet zien als je het vindt.

Kiezen, kiezen, kiezen. Als je niet weet wat je wilt is het moeilijk kiezen. Dat geldt voor vakanties, voor elke aankoop die je doet, voor elke minuut tijd die je besteedt. Dat kiezen nekt ons. Kiezen vraagt tijd, maar dat niet alleen. Kiezen betekent ook: uit alle mogelijkheden er één kiezen en alle andere niet. Er blijven nog zoveel niet gekozen mogelijkheden over. En daarmee moet je wel kunnen leven. ‘Dat boek heb ik (nog) niet gelezen’; ‘die film heb ik (nog) niet gezien’; ‘in dat restaurant zijn we (nog) nooit geweest’; ‘daar heb ik (nog) nooit over nagedacht’; dat televisieprogramma heb ik (nog) nooit gezien’, etc. etc. etc. ‘En dat zou ik eigenlijk (nog) wel moeten’, denken velen dan in hun onbewuste, of misschien ook wel bewust. ‘Ik kan of moet nog zoveel’: dáár zit de hoofdoorzaak van de gevoelde tijdversnelling. Niet zozeer of alleen in ‘wat we nu doen’, maar vooral in alles wat we nog kunnen, moeten en willen doen.

De oplossing: weten wat wilt. Maar dat vraagt tijd.

Reacties zijn gesloten.