Ellen

Vandaag, 7 september 2012 is het precies twee jaar geleden dat Ellen Schenkelaars plotsklaps uit ons leven verdween. Haar volstrekt onverwachte overlijden was niet alleen voor haar gezin en familie een grote schok. Het heeft lang geduurd voordat ik zelf met beheerste emotie kon praten over het verlies van mijn Katarsiaanse zielemaatje.

Vandaag wil ik mijn blog aan haar wijden. Niet met veel tekst, want woorden blijven tekort schieten. Wel met een foto, genomen op de mooiste dag uit mijn Triam geschiedenis: het 15 jarig jubileum Kennisfestival in de Efteling op 1 oktober 1998.
Het is begin van de middag als Ellen als toverkol een inleiding houdt op het middagprogramma. Dit is Ellen. Beter kan ik haar niet beschrijven.

Wat ik aan het slot van mijn toespraak op haar crematie niet meer kon zeggen:

Lieve Ellen, dromenvanger
Waar je nu ook bent; als ik weer eens droom, vang jij ‘m dan op, geef ‘m kleurtjes
met je penselen en je kwasten, maak ‘m mooi en stop er dan een snufje inspiratie in.
En laat ‘m dan weer naar beneden zweven. Dan weet ik dat het goed met je gaat.

Ik heb ondertussen begrepen dat het inderdaad goed met haar gaat.

 

 

Reacties zijn gesloten.