Arnold Cornelis / liefde

Uit: ‘De logica van het gevoel’

“Daarom geef ik een definitie van liefde: het is de keuze voor een model van mens zijn in de wereld. Dat model wordt gedacht, het is een logica als een vorm van interne sturing. De partner die het gedicht leest vraagt zich af ‘kan ik wel aan dit model voldoen’. Het kind vraagt zich af ‘houdt mama of papa wel van mij’, wat hetzelfde betekent. De logica van de liefde is overal hetzelfde.

Er zit een communicatieve spanning in de logica van de liefde, het is heel goed mogelijk dat iemand zegt ‘dat hoort niet bij jou’. Dan wordt de liefde communicatief, er steekt een mensbeeld in. De geldigheid van dat beeld vooronderstelt dat de ontwikkeling van de ander even belangrijk wordt gevonden als de eigen ontwikkeling en dat is weer het kenmerk van liefde, op een niveau van communicatieve zelfsturing.

Er is een oude filosofische stelling die zegt dat de mens alleen kan beminnen wat hij kent. Er is ook een spreekwoord ‘onbekend maakt onbemind’. Het omgekeerde is ook waar, waar we niet van houden, daar willen we niets van weten. ‘Daar wil ik niets van weten’ is ook een uitdrukking die afwijzing aangeeft. ‘Daar taal ik niet naar’ is een schitterende Nederlandse uitdrukking, heel oud, de taal is het voertuig van de kennis, waar men niet over spreekt is geen voorwerp van verlangen. Verlangen is gericht op waar we van houden, op liefde dus, op de manier waarop we mens willen zijn. Liefde valt met de uitgangspunten van onze communicatieve zelfsturing samen.

De verbinding tussen kennis en liefde herformuleer ik zo dat een mens de natuur heeft gevat of begrepen, er is waarheid, er is waarheid verbonden met onze filosofie, met ons mensbeeld en wereldbeeld, die waarheid ervaren wij als geluk of meer algemeen als lust. De lust van het leren is levenskunst als we op waarheid stoten, onwaarheid maakt bedroefd. De natuur kent zichzlef niet, maar een mens heeft een kennissysteem en kan de natuur kennen. Om te weten of onze filosofie waar is moeten we te rade gaan bij de logica van ons gevoel, als zelfbeeld en zelfherkenning. Het lijkt alsof de natuur, zonder het zelf te weten, logisch onbewust, maar om één zaak bekommerd is, dat haar logica, de zelfsturing van het leven, communicatief behouden zal blijven, ook onze unieke logische vingerafdruk, als zingeving”.

(uit: De Logica van het Gevoel, A. Cornelis, uitg. St. Essence, ISBN  90-72258-02-9, pag. 428)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *