Arnold Cornelis / zelfsturing

Uit: ‘De Vertraagde Tijd’

“De grote tegenstelling in de maatschappij van de toekomst, de tweedeling, zal niet meer zijn tussen rijk en arm, tussen mensen die werk hebben en mensen zonder werk. De nieuwe tweedeling gaat op de keuze terug tussen zelfsturing enerzijds en extern gestuurd worden anderzijds.

De zelfsturende mens kiest de filosofie van de toekomst, de extern gestuurde blijft leven en denken volgens de twintigste eeuw, met de problemen die voortvloeien uit het catastrofaal leerproces om het zelfbeeld en het wereldbeeld van vroeger voort te zetten in de toekomst, zonder het inzicht dat we gaan leven in een andere cultuur en in een andere tijd. Want de externe tijd buigt inmiddels voor de leerprocessen van de interne tijd.

De traditie van de oude denkbeelden, die eerst dominerend was, loopt terug naar de status van angst, verzet en boosheid en tenslotte van verdriet. De innovatie die men zelf niet heeft gekozen blokkeert toch de weg, maar dan komend van elders en van buiten, het is de veranderende maatschappij, die zich presenteert als bedreigend, omdat we de verandering niet zelf hebben voorzien en gestuurd. Het leerproces van de zelfsturing komt van binnen, gestuurd worden komt van buiten en heet ‘verandering’. Dan moet het leerproces van de zelfsturing alsnog op gang worden gebracht, als verwerkingstijd en met behulp van de communicatie.

De logische weg van innovatie, vernieuwing en zelfsturing ligt in het Verborgen Programma van ieder mens, maar in de twintigste eeuw kan het zelfsturend vermogen nauwelijks ontluiken.”

(uit: De vertraagde tijd, A. Cornelis, uitg. St. Essence, ISBN  90-72258-02-9, pag. 157 –158)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *