Arnold Cornelis / verborgen programma

Uit: ‘De logica van het gevoel’

“In een andere fase van ontwikkeling van de maatschappij, de fase van de volgende eeuw en in het algemeen van de toekomst, worden andere eigenschappen aangeboord van het menselijk talent. De menselijke mogelijkheden, wat men noemt de human resources, worden veel verder uitgewerkt en dat gebeurt door de mensen zelf, als culturele vertraging van hun interne klok.

Het Verborgen Programma van een mens loopt door, ook na het veertigste levensjaar, want dan komen we in onze bestuurlijke fases en om te beginnen in onze zelfsturende fase, want iemand die zichzelf niet kan sturen is ook geen model voor de mogelijkheden voor zelfsturing bij anderen.

Ik neem als denkmodel, het leven van Henri Matisse. Hij schilderde in Parijs vanaf ongeveer negentienhonderd, een beetje zoals Pablo Picasso, zoals Cees van Dongen en zoals Vincent van Gogh, totdat iemand hem vroeg: ‘Maar wat is nu een echte Matisse?’.

Volgens de theorie die ik hier ontwikkel was dat iemand die van hem hield. Want ik definieer liefde als inzicht en zorg voor het Verborgen Programma van een persoon. Toen legden ze alle werken van Matisse tot dan toe had gemaakt op de grond naast elkaar en ze stelden gezamenlijk vast: ‘Dat is een echte Matisse. Daar zit te veel Picasso in, met een stuk Matisse. Daar herken je Van Dongen. Dat is Van Gogh. Maar dit is weer echt Matisse, zo is hij op zijn best.’ En ze stelden communicatief een model op van de zelfsturende logica om Matisse te zijn.

Het Verborgen Programma van de schilder werd zichtbaar gemaakt als communicatie. Want communicatie is de vergelijking met ons Verborgen Programma. Het eigene wordt herkend en bestendigd, het nieuwe komt zich als een schok bij de reeds herkend logica voegen.”

(uit: De vertraagde tijd, A. Cornelis, uitg. St. Essence, ISBN  90-72258-02-9, pag. 160-161)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *