Meester van Hoek

Als klein kind wist ik al dat mijn ouders mijn naam bewust hadden gekozen. Het is ook mijn enige voornaam. Ik ben vernoemd naar mijn vader en naar mijn opa (van vaders kant) en naar mijn overgrootvader en….etc.. Ik ben minstens de vijfde Pieter Boot op rij en vond (en vind) dat mooi. Maar er bleek meer te zijn dan alleen de overlevering.

Het was een vrijdagmiddag. Mijn herinnering zegt dat het tegen het einde van het schooljaar was. Ik zal 12 geweest zijn en zat in de 6e (opleidings)klas van de Johan Vermeerschool in Delft. Het zal rond drie uur geweest zijn. Te laat om nog een nieuwe les te beginnen, te vroeg om al naar huis te gaan. Meester Gerard van Hoek vond een oplossing de tijd nog zinvol te gebruiken: “zal ik jullie iets vertellen over jullie voornamen?” Het leek ons een verrassend en goed idee.

Het was natuurlijk nog niet de tijd dat je de meester met zijn voornaam aansprak. “Meester”, zei je. Maar meester Gerard van Hoek was bevriend met mijn ouders, vooral met mijn vader. Een enkele keer kwam hij bij ons thuis op bezoek. Één keer mocht ik bij hem thuis kijken; bijzonder. Bij die gelegenheden hield hij ‘school’ en ‘privé’ altijd gescheiden. Dat waardeerde ik zeer. Het was een fijne meester.

Voornamen. Voor mij was dat al een eerste verrassing: dat er blijkbaar over voornamen iets te melden was, dat ze betekenissen hebben. Ik zat vooraan, middelste rij, bankjes van twee. Ja, ik spreek over 1959 of daaromtrent. En ik vond het mooi, al die betekenissen van namen. En toen kwam de meester bij ‘Pieter’. “Pieter komt van Petrus en betekent ‘rots waarop je kunt bouwen'”. Wat een prachtige betekenis; ik weet nog dat ik dat dacht. Zoals ik ook nog weet dat ik direct daarna dacht. ‘ maar dat moet ik dan ook wel waarmaken’. Dáár is de imprint! Een schok. Prettige schok, maar niettemin een schok. Dat bewustzijn heeft mij nooit meer verlaten.

‘Een rots zijn waarop je kunt bouwen’ is een hele verantwoordelijkheid. Drie jaar na deze imprint overleed mijn vader.  Onverwacht. Met mijn moeder bleef ik alleen achter; ik ben enig kind. Toen mocht ik mijn verantwoordelijkheid uitproberen en nemen. Zo heb ik dat beleefd.

Vandaag, zo’n dikke 50 jaar later werk ik voor een trouwe opdrachtgever die ‘vergroten van het bewustzijn over verantwoordelijkheid’ in zijn missie heeft staan. Nog dit jaar cocreëerde ik een 8-delige reeks bijeenkomsten over ‘verantwoordelijk zijn’ in de zorg. Hoe het kan lopen in een leven. Niets is toeval, toch?!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *