Wel eens van paraskevidekatriafobie gehoord?

Paraskevidekatriafobie is extreme angst voor vrijdag de 13e. Je zal het maar hebben. De uitdaging doet zich ieder jaar één of twee keer voor. Maar hoe kan je vrijdag de 13e als een ongeluksdag zien, als je zelf op vrijdag de 13e geboren bent? Ik in ieder geval niet en ik ben er zo één: vrijdag 13 juni 1947 om 16 uur 42 vond mijn moeder het genoeg en daar was ik. Vanaf het moment dat ik inzicht kreeg in de koppeling van het getal 13 met mijn eigen leven, heb ik geweten dat dertien nooit een ongeluksgetal kan zijn.

De 13e man
Hoe men daar dan bij komt? Volgens Wikipedia bijvoorbeeld omdat men twaalf zag als het perfecte getal en dan is 12 + 1 een doorbreking van het perfecte, En dan volgt steevast het voorbeeld van de twaalf apostelen en Judas als de 13e: de verrader. Maar dat is een vreemde logica. Judas was immers een van de twaalf apostelen, volgeling van Jezus. Omdat ik niet erg thuis ben in Bijbelse zaken heb ik het maar eens nagelezen, maar de naam van Judas staat toch echt in het rijtje. Het lijkt mij ook veel logischer om Jezus als de 13e man te zien: de voorganger. Dan kan je dertien toch niet zien als een ongeluks getal. Zelfs een waarschijnlijke atheíst als ik kan dat niet zo zien.

In 2006 werd het Evangelie van Judas ‘herontdekt’ en ontcijferd. Wikipedia: “Opmerkelijk hierin is dat Judas niet wordt afgeschilderd als ‘schurk’ of ‘verrader’, maar juist als een vroom en gelovig man, die tégen zijn wil deed wat Jezus van hem verlangde: hem overleveren aan de Romeinen”. Begrijpelijk dat vanuit de gevestigde (kerkelijke) orde dit beeld streng bestreden wordt.
Maar ook vanuit dit gezichtspunt en zelfs wanneer we niet Jezus maar Judas als 13e man zien, is het niet logisch dat wij dertien als een ongeluksgetal moeten zien. Integendeel.

De 8e toon
Zelf geef ik meestal een andere uitleg aan dertien als geluksgetal. Neem onze toonladder: do, re , mi , fa .so, la, ti en weer do. De laatste toon is weer gelijk aan de eerste, maar dan een toonhoogte hoger. Je kunt de toonladder dus ook zien als 7 + 1 tonen. Speel je de toonladder op de piano dan kan kan je daarvoor 12 + 1 toetsen gebruiken: 7 witte (do – ti) en 5 zwarte. De laatste toon is dan de 13e toon: het is de eerste toon van het volgende octaaf.

De gelijkenis met de 12 + 1 apostelen is treffend: het perfecte getal (12 of 7) wordt doorbroken. Ook zeven wordt algemeen als een perfect getal gezien, een geluksgetal.
Vervolgens kan je op twee manieren de betekenis van dertien duiden.
De eerste: het perfecte wordt doorbroken; we storten ons in het ongeluk. Dat is voor de zwartkijkers. De tweede: na het perfecte begint een nieuwe toekomst. Immers, stel je voor dat er na zeven of na twaalf niets meer kwam.
Wat als er na zeven tonen geen achste toon kwam? Einde muziek.
Wat als er na een week geen achtste dag kwam? En wat als na twaalf maanden er geen dertiende maand kwam? Nee, die financiele ‘dertiende maand’ kunnen we wel missen, maar als er geen januari meer kwam..?!
Dertien is de de poort naar de toekomst. De toegang naar nieuwe mogelijkheden. Dat is de kijk van de positivisten; ik zeg: van zelfstuurders.

Dertien als nieuw begin
Dertien is voor mij daarom het getal van de zelfsturing. Communicatieve zelfsturing uiteraard, maar daar kom ik later nog wel op terug. Voorlopig ga ik elke 13 van de maand een blog produceren over ‘dertien’ en/of ‘zelfsturing’.

Behalve op vrijdag de 13e. Die geluksdag reserveer ik helemaal voor mijzelf.
Wat doet vrijdag de 13e met jou?

Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagd , , , , , door Piet Boot . Bookmark de permalink .

Over Piet Boot

BIO Piet Boot (1947) De aanloop Piet haalde in de avonduren zijn MO-A onderwijskunde terwijl hij gedurende die tijd met zijn diploma ‘pedagogische Academie’ op zak, voor de klas stond. MO-B volgde gedurende de eerste jaren bij de Schoolbegeleidingdienst waar hij uiteindelijk 12 jaar lang ervaring opdeed in het begeleiden van schoolteams bij veranderingsprocessen. De hink Het onderwijs bood hem uiteindelijk te weinig ruimte en Piet richtte zich (met 2 collega’s) op de bedrijvenmarkt. ‘Triam, bureau voor Toegepaste Onderwijskunde’ was dè voorloper in de markt van het leveren van onderwijskundige diensten: de ontwikkeling van bedrijfspecifieke opleidingen en –documentatie. Piet heeft het vermogen een aantal jaren in de tijd vooruit te kunnen kijken en ontwikkelingen vroegtijdig te zien aankomen. Daarop liet hij Triam ook met een cyclus van 5 – 7 jaar groeien naar nieuwe niveaus van dienstverlening: eerst kwaliteitsmanagement, later kennismanagement. Piet vindt creëren belangrijker dan beheersen. Dat merk je ook aan een van zijn uitlaatkleppen: dan vind je hem in zijn kleine atelier, bezig om met olieverf ruwe doeken te produceren. De stap Toen Triam groot was gegroeid (max. 90 medewerkers / 5 vestigingen) was dat ook de hoogste tijd voor hem om een nieuwe start te maken. Hij besloot zijn kennis en ervaring in te zetten om ondernemers te helpen hun droom te verwezenlijken (en soms om hen ‘uit de droom te helpen’). Daarin komen zijn kwaliteiten het best naar voren; van onderwijskundige, kwaliteitskundige en veranderkundige, tot filosoof, visionair en ondernemer. Maar zijn sterkste punt is de verbinding tussen ‘hard’ en ‘zacht’, tussen mensen, tussen concept-ontwikkeling en uitvoering / de praktijk, tussen korte- en (middel)lange termijn. De sprong De jaren na zijn vertrek uit Triam werd Piet zich steeds bewuster van de grote ontwikkelingen van deze tijd. Opnieuw klopt zijn ondernemershart en is hij in cocreatie met verschillende partners bezig met interessante, betekenisvolle initiatieven. Daarnaast voert hij freelance opdrachten uit en creëert hij mogelijkehden voorzijn opdrachtgevers. Zijn visitekaartjes tonen rollen als inviseur, arrangeur, transformateur, derailleur en co-creator. Hoewel hij zegt dat hij niet meer werkt is hij voorlopig nog wel even bezig……