Leef jij ook in het nu?

Ja, leef jij in het nu? Best wel jammer; je mist dan namelijk nogal wat. Het echte begrip is volgens mij namelijk niet in het ‘nu’ leven, maar in het ‘hier en nu’.
Ter illustratie: ga deze zomer eens op een terrasje zitten en kijk om je heen. Grote kans dat er een tafeltje is met 3  of 4 personen die bijna allemaal verdiept zijn in hun mobiele telefoon. Ze zijn zelf aan het Twitteren (“ïk zit nu op het terras van het Schoothondje. #pippeloentje) of screenen hun Facebook in de angst te missen waar vrienden en vriendinnen uithangen en of het daar misschien nog leuker is. Meestal zit er in zo’n gezelschap 1 iemand een beetje voor zich uit te staren. En soms kan je het van zijn of haar gezicht aflezen: ‘we gingen hier toch met z’n allen naar toe om het gezellig te hebben?’

De vrienden zijn er wel, maar ze ‘zijn’ er even niet. Ze zijn ‘in het nu’: ze communiceren met de hele wereld in de waan te denken dat ze daarmee volgen wat er ‘nu’ gebeurt. Dat is natuurlijk niet zo: ze volgen maar zo’n oneindig klein stukje van het nu, dat het echt verwaarloosbaar is. Maar wat ze tegelijkertijd verwaarlozen is het ‘hier’. Ze zijn in het ‘nu’ en niet in het ‘hier en nu’. Dan zouden ze namelijk beseffen dat ze op dit briljante moment met een paar goede vrienden hier op dit mooie terras genieten van een heerlijke, vers getapte pils, van de mooie omgeving, het goede gesprek, de humor die soms voorbijloopt, het feit dat je hier zomaar even mag zijn, enz. Maar ze zijn niet ‘in het hier’, dus  het ontgaat ze allemaal. Als ze thuis in hun eentje op de bank hadden gezeten hadden ze bijna dezelfde ervaring gehad als die ze nu hebben. Het ‘nu’ was er dan ook en dat is overal hetzelfde. Het ‘hier’ maakt het ‘nu’ uniek en belevenswaardig. Het ‘hier’ is jouw directe contact met je sociale omgeving waarin zoveel meer communicatie stroomt dan in een Twitterberichtje tot uitdrukking kan komen.

Jazeker: Twitteren is leuk en soms ook handig; Facebook ook. En soms niet alleen handig: het kan ook erg nuttig zijn. Vooral als je een vraag hebt. Dan blijkt het antwoord of de oplossing vaak nabij. De meeste Twitters en Facebook berichten die ik tegenkom vragen niets, maar ‘zenden’ iets. Iets wat zij op dat moment (het ‘nu’) belangrijk vinden of iets in de trant van “Kijk mij hier nu zitten”. Maar ze vergeten dat ze ‘hier’ even niet zijn; ze zijn even in het ‘nu’.

Eckhart Tolle (‘De kracht van het nu’) gaf de goede richting aan, maar zette ons ook op het verkeerde been. Douglas Rushkoff (‘Present Shock’) zette mijweer met beide benen op de grond. Behalve als ik op een terrasje zit. Als niemand het ziet leg ik het liefst de benen even op de stoel voor mij om dan in alle rust mijn omgeving helemaal in mij op te nemen. Ik zit ‘daar’ namelijk niet voor niets…

Wat doe jij als je op een terrasje zit?

Reacties zijn gesloten.