Ik werk niet meer

September 2005.

Nee, ik ben nog niet gepensioneerd. Ja, ik zit nog vaak achter de computer (nu ook weer). Nee, ik heb geen som geld geërfd. Ja, heb een paar bedrijfjes waar ik me druk voor maak. Nee, ik heb in goede tijden niet belegd. Ja, ik neem ook nog opdrachten aan.  Nee, ik verveel me geen moment. Kan me zelfs niet een voorstelling maken van wat dat is. Ja, mijn dagen zijn dus goed gevuld.

Toch werk ik niet meer. Ik heb veel vrije tijd. Heel veel vrije tijd. Dat komt omdat ik besloten heb datgene te doen waar ik me goed bij voel en waar ik ook goed ik ben. Daar was wel even wat voor nodig. Een kritisch incident, noem ik dat. Een gebeurtenis in je leven waar je van schrikt, een poosje geen raad mee weet, die je geen plek kunt geven. Totdat je beseft dat je het mee maakt omdat het over jou gaat. Die gebeurtenis die voor jou een kritisch incident is, is voor een ander gewoon een gebeurtenis en weer een ander merkt die gebeurtenis niet eens op.

Zo besefte ik een paar jaar geleden dat ik mezelf in een positie had gemanoeuvreerd waarin ik niet meer deed wat ik echt leuk vond en wat ook niet mijn grootste talent was. Dat dácht ik op dat moment wel; echt met tegenzin ging ik nu ook weer niet naar mijn werk. Integendeel. Ik had uit het niets samen met veel anderen een heel mooi bedrijf opgebouwd. We verkochten ‘gebakken lucht’,  maar omdat het hard gebakken was en kakelvers, verkocht het goed: kennismanagement. Na 15 jaar waren we met z’n vijftigen en twee jaar later met 75, verdeeld over 5 vestigingen. Dan zou je toch denken dat je daar gelukkig van wordt. Met de collega’s was niets mis; met mij wel. Ik deed steeds minder waar ik echt goed in ben: nieuwe concepten opzetten, bestaande kennisgebieden met elkaar verbinden en daarmee anderen inspireren en innoveren. Ik had mijn eigen kooi gebouwd.

Het koste even tijd en moeite om het in te zien. Liefdevolle reflectie van je omgeving helpt. De vreugde die het oplevert als je weer gaat doen waar je passie en je kracht ligt, maakt alles goed.

Daarom zal ik nooit meer werken, maar niet eerder was ik zo druk bezig….

2005
Piet Boot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *