Schoolvakanties


of
Waarom sluiten scholen 12 weken per jaar hun deuren?

Waarom scholen 12 weken per jaar hun deuren sluiten? Geen idee! Nou ja, vroeger was er een ‘grote vakantie’ waardoor boerenkinderen konden helpen de oogst van het land te halen.
Ik ken geen andere branche die het durft haar klanten 12 weken lang de deur te wijzen. Integendeel, we zijn al decennia lang op weg naar een 24/7 economie en dat werkt niet alleen online met webshops. Overal zie je bewegingen om het de klanten makkelijker te maken; ruimere openingstijden, betere bereikbaarheid en klantvriendelijker processen.

Maar zo niet in het onderwijs. Dat zegt een paar keer per jaar eenzijdig: we zijn er even niet; zoekt het maar uit. Met als gevolg dat we met te veel mensen in februari naar de wintersport moeten, met lange files op heen- en terugweg, met lange rijen op de pistes en dat tegen het (drie)dubbele van de prijs voor of na die week. Hetzelfde patroon in de meivakantie en in optima forma ook nog eens in de zomervakantie. Met zwarte zaterdagen als gevolg…

Schoolvakanties zorgen voor overvolle vakantiebestemmingen. Vakantiebestemmingen die buiten de vakantieperiodes de grootste moeite hebben hun minimale bezetting te halen. Dat doen ze dan door ons te lokken met kortingen, die in die paar overvolle vakantieweken weer terugverdiend moeten worden. Vandaar die hoge prijzen. Door het grote aanbod van mensen die aan de schoolvakanties gebonden zijn wordt ruimte gecreëerd voor ondernemers met een beperkt waardenbesef, die hun prijzen baseren op ‘wat de gek er voor over heeft’.

En ja, er is toch nog een branche net als het onderwijs: ook de bouw zorgt voor de bovenmatige drukte in de zomervakantie. Heeft z’n tijd ondertussen ook overleefd.
De huidige vakantiespreiding is een doekje voor het bloeden.

Reden genoeg dus om ‘de schoolvakantie’ eens onder de loep te nemen. De enige reden die ik kan bedenken waarom er schoolvakanties zijn is dat de leerlingen toe zijn aan rust. Of de leerkrachten. En natuurlijk hebben beide groepen op z’n tijd hun rust nodig. Maar allemaal tegelijk? We zijn er de afgelopen decennia toch wel achter gekomen dat ieder mens verschillend is, dus hoezo allemaal gelijk op vakantie?

Ik ben bang dat het te maken heeft met ‘beheersbaarheid’. ‘We zijn gebleven bij hoofdstuk 7, na de vakantie gaan we met zijn allen weer verder met hoofdstuk 8’. Zoiets… Lekker overzichtelijk. Maar het onderwijs is echt al veel verder in haar ontwikkeling. Langs de weg van differentiatie gebeurt er veel in het creëren van ruimte voor individuele ontwikkeling, met op hert individu-gerichte leerwegen. Alleen gedurende de schoolvakanties even niet. Dat betreft wel een kwart van het hele jaar.

De coronacrisis heeft nu al als een van haar positieve bijwerkingen tot gevolg dat het onderwijs een enorme ontwikkelingsslag heeft gemaakt richting afstandsonderwijs. Zullen we nu gelijk doorpakken en scholen 52 weken per jaar openhouden?! Alle leerlingen krijgen een vakantiebudget van 60 dagen, alle leerkrachten van 30 dagen. Opneembaar zoals gebruikelijk bij organisaties die met vakantiedagen werken. Ik kan me geen reden bedenken waarom juist het onderwijs dit niet zou kunnen.

Wat let ons?

Piet Boot
mei 2020

Dit bericht werd geplaatst in Denkelen door Piet Boot . Bookmark de permalink .

Over Piet Boot

BIO Piet Boot (1947) De aanloop Piet haalde in de avonduren zijn MO-A onderwijskunde terwijl hij gedurende die tijd met zijn diploma ‘pedagogische Academie’ op zak, voor de klas stond. MO-B volgde gedurende de eerste jaren bij de Schoolbegeleidingdienst waar hij uiteindelijk 12 jaar lang ervaring opdeed in het begeleiden van schoolteams bij veranderingsprocessen. De hink Het onderwijs bood hem uiteindelijk te weinig ruimte en Piet richtte zich (met 2 collega’s) op de bedrijvenmarkt. ‘Triam, bureau voor Toegepaste Onderwijskunde’ was dè voorloper in de markt van het leveren van onderwijskundige diensten: de ontwikkeling van bedrijfspecifieke opleidingen en –documentatie. Piet heeft het vermogen een aantal jaren in de tijd vooruit te kunnen kijken en ontwikkelingen vroegtijdig te zien aankomen. Daarop liet hij Triam ook met een cyclus van 5 – 7 jaar groeien naar nieuwe niveaus van dienstverlening: eerst kwaliteitsmanagement, later kennismanagement. Piet vindt creëren belangrijker dan beheersen. Dat merk je ook aan een van zijn uitlaatkleppen: dan vind je hem in zijn kleine atelier, bezig om met olieverf ruwe doeken te produceren. De stap Toen Triam groot was gegroeid (max. 90 medewerkers / 5 vestigingen) was dat ook de hoogste tijd voor hem om een nieuwe start te maken. Hij besloot zijn kennis en ervaring in te zetten om ondernemers te helpen hun droom te verwezenlijken (en soms om hen ‘uit de droom te helpen’). Daarin komen zijn kwaliteiten het best naar voren; van onderwijskundige, kwaliteitskundige en veranderkundige, tot filosoof, visionair en ondernemer. Maar zijn sterkste punt is de verbinding tussen ‘hard’ en ‘zacht’, tussen mensen, tussen concept-ontwikkeling en uitvoering / de praktijk, tussen korte- en (middel)lange termijn. De sprong De jaren na zijn vertrek uit Triam werd Piet zich steeds bewuster van de grote ontwikkelingen van deze tijd. Opnieuw klopt zijn ondernemershart en is hij in cocreatie met verschillende partners bezig met interessante, betekenisvolle initiatieven. Daarnaast voert hij freelance opdrachten uit en creëert hij mogelijkehden voorzijn opdrachtgevers. Zijn visitekaartjes tonen rollen als inviseur, arrangeur, transformateur, derailleur en co-creator. Hoewel hij zegt dat hij niet meer werkt is hij voorlopig nog wel even bezig……