Hoeveel macht wil jij?

‘Macht is het vermogen beslissingen te nemen, ook als de achterliggende redenen ongeldig zijn’. Dat is macht voor mij. . Macht hebben betekent bijvoorbeeld cijfers zo laten bijstellen dat ze een andere werkelijkheid weergeven. Of kennis / feiten onder de deksel houden of bewijsmateriaal verdoezelen die nadelig voor jou kunnen zijn. Macht betekent ook: zonder overleg lopende contracten open breken en je leveranciers minder gaan betalen. Macht hebben betekent dat je toch iemand aanneemt, terwijl heel je managementteam je adviseert dat niet te doen. En macht kan ook betekenen: kinderen geestelijk en/of lichamelijk mishandelen. Of hele volkeren. Macht is alom aanwezig en brengt niets goeds. Never nooit niet. Macht wordt uitgeoefend door ego-georienteerde zogenaamde leiders en gaat altijd over eigenbelang.

Ik schreef eerder drie blogs over drie woorden die we naar mijn idee uit onze mindset en dus ook uit ons vocabulaire moeten schrappen: hoop (19-06), debat (20-06) en belangen (22-06). Ik voeg ‘macht’ daar nu aan toe.

We hebben net weer het hele politieke circus van de verkiezingen achter de rug: de strijd om de macht in Nederland. Althans: zo wordt dat altijd gepresenteerd. Dat is onze mindset. ‘Als je de politieke macht hebt, krijg je dingen voor elkaar’. Dus gaan we bezig om met populistische en holle kreten zoveel mogelijk stemmen te vergaren om dan vervolgens zoveel mogelijk zetels te halen. Frappant is daarbij dat we het ook steeds hebben over het politieke ‘debat’ (laten we vooral de tegenstellingen vergroten, met het ook op ‘meer macht’) en dat we als politieke partij vooral opkomen voor de belangen van specifieke groepen in de samenleving. Oude paradigma’s verbonden aan het net zo oude paradigma dat je als regeringspartij dan de macht hebt jouw idealen door te zetten. Of door te drukken.

Ik vind het mooi als onze nieuwe politieke leiders zich aan de oude paradigma’s gaan onttrekken. Dat zij niet meer het debat zoeken, maar de dialoog. En dat zij niet meer het belang van de eigen kiezers/doelgroepen gaan bewaken, maar ‘ons aller belang’. En ‘ons aller belang’ houdt niet op aan onze landsgrenzen, zelfs niet aan die van Europa.

Om dat te doen is iets anders nodig dan macht: kracht. Werken vanuit kracht is werken vanuit wijsheid en overzicht. Werken vanuit kracht betekent alle belangen overziend vanuit het perspectief van het algemeen belang.  Kracht werkt verbindend en is transparant. Macht heeft niets van dat. Krachtige leiders kunnen, net als machtige leiders, beslissingen nemen die niet overeenkomstig zijn met de mening van de meerderheid van de degenen die het besluit betreft. Maar een krachtige leider geeft uitleg op basis van een inspirerende visie, neemt mensen mee naar een nieuw perspectief en geeft houvast aan degenen die nog niet meekunnen met dat nieuwe denken. Een krachtig leider raakt nooit uit zicht van zijn volgers. Of van haar volgers. Want laten we eerlijk zijn: het machtsdenken is toch wel heel erg een representant van mannelijk gedrag, ‘het mannelijke’. Kracht is verbonden aan het vrouwelijke,

Zelfs met haar vier zetels kan Jolanda Sap ook zonder macht zo nog veel betekenen en bereiken.

 

 

 

 

 

Is dit wetenschappelijk onderbouwd?

Nu ik toch over de wetenschap begonnen ben, moet het volgende ook nog maar van het hart. Ik kan mij mateloos irriteren aan artikelen die vol staan met verwijzingen naar andere artikelen of boeken. Die verwijzingen moeten het ‘zogenaamde’ bewijs leveren voor de door de auteur geponeerde stelling of feiten. En feiten zijn feiten, dus dat is dan ‘de waarheid’. Maar zoals ik het vorige blog (10-07) al aangaf; hoe wetenschappelijk ook, vee; meningen en zogenaamde feiten blijken later falsificaties van de werkelijkheid te zijn. Door veel te verwijzen wordt ten onrechte een suggestie van ‘dit is toch wel echt waar’ opgebouwd.

Gisteren las ik tijdens mijn maandeijks bezoek aan de Bloedbank een artikel waarin een korte rapportage stond over een kartel van wetenschappelijke tijdschriften dat was ontmanteld en beboet: men verwees vooral (bijna uitsluitend) naar artikelen die gepubliceerd waren in tijdschriften die tot dat kartel behoorden. Want aangehaald worden is erg belangrijk in de wetenschappelijke wereld, dus dan maar op deze manier. Jezelf belangrijk maken heeft weing met wetenschap van doen.

Nog irritanter is het met mensen in gesprek te zijn die continu verwijzen naar wat schrijver x, professor y of goeroe z ooit eens heeft gezegd of geschreven. Eigenlijk ben je niet met deze persoon zelf in gesprek, want hij spreekt steeds met de mond van een ander. Het interesseert mij zelden wat professor x of professor y over het onderhavige onderwerp heeft gezegd; ik wil weten wat mijn gesprekspartner er van vindt. Met hem haar in kan ik in discussie en kan ik dialogeren; wat die aangehaalde professor er van vindt: dat moet ik maar voor lief aannemen, ik kan er niets mee.

Degene die mij dit ooit duidelijk maakte is Jan van der Linden, onze nestor Katarsiaan. Maar wat voor indruk zou het op jou maken als ik nu zei: “Jan van der Linden zegt dat je niet steeds moet quoten”. En heel vervelende indruk. Het roept gelijk de vraag op: ‘en vind jij dat zelf ook, Piet?’

Om deze reden heb ik er voor gekozen om op deze weblog mijn imprints op te nemen, waarin ik mijn voedingsbodem eer en toon. Opdat mijn lezers en gesprekspartners beter kunnen begrijpen waar mijn ideeen en denkbeelden hun oorsprong hebben. Maar wat ik blog komt uit mijn mond, pen, toetsenbord.

UItzondering bij het quote verbod maak ik met betrekking tot mijn lieve moedertje. Ondertussen ‘ergens boven’.  Bij tegenslag leerde ze mij altijd: “Je zult zien waar het goed voor is”. Dat vind ik ook, maar deze denkwijze quote ik toch altijd. Tenslotte blijft ze nog altijd mijn lieve moedertje. Zij hoefde zich niet belangrijk te maken. Ze was het.