Zullen we liefdevol àdieu zeggen?

Gisteren zag ik de ‘Zwarte Madonna’ in het klooster in Lluc op Mallorca. Ik nam het beeld en de omgeving nog eens goed in mij op en liet de energieën terplekke goed op mij inwerken. En ineens wist ik het: het is nu de tijd om ‘adieu’ te zeggen. Adieu tegen ‘God’. Wat heeft hij ons als mensheid lang steun gegeven. En nog. Daar mogen we Hem zeker dankbaar voor zijn.

Al beseffen we ondertussen wel dat we het godsbegrip zelf gecreëerd hebben. En in  het licht van de geschiedenis van het universum dan ook nog maar heel kort geleden. Het universum is zo’n 13,7 miljard jaar geleden ontstaan en had al bijna 10 miljard jaar nodig om ons zonnestelsel te creëren. De eerste mens was er een miljoen jaar geleden ‘pas’. En toen duurde het nog heel lang voordat God gedacht werd. Het was de tijd waarop wij ons als mens nog helemaal moesten ontwikkelden. En net zoals dat bij kinderen het geval is: dan heb je een helpende hand nodig. Iemand die je steunt en leert hoe het leven in elkaar zit. Die jou vertrouwt en opvangt bij vreugde, meer nog bij verdriet. Dat was God.

Maar ondertussen zijn we een paar tijdperken verder. Zelfs het ‘ik-tijdperk’ dat begin zestiger jaren begon, hebben we al aardig verkend. Al zijn velen er nog lang niet klaar mee, vele anderen herkennen ondertussen de eigen verantwoordelijkheid voor het eigen leven en het eigen geluk. ‘ Zelfsturing’ noemen we dat, al is het echte begrip ‘communicatieve zelfsturing’. Meer en meer beseffen we dat we het zelf moeten doen, met elkaar en dat wij zelf verantwoordelijkheid dragen voor ons eigen geluk dat alleen kan bestaan in relatie met het geluk van anderen.

Vandaag las ik dat naar alle waarschijnlijkheid het ‘Higgs-deeltje’  door CERN definitief is ontdekt, beter gezegd: is vastgesteld. Voor mij het bewijs dat ik gisteren het goede gevoel had: ik zeg adieu tegen God.

Reacties zijn gesloten.